Yalnızlık,
tek başına kalmak değildir.
İnsan bazen
en kalabalık yerde bile
kendini yalnız hissedebilir.
Çünkü yalnızlık,
yanında kim olduğu değil,
kimin seni gerçekten anladığıyla ilgilidir.
Bazı insanlar konuşur,
ama anlaşılmaz.
Bazıları güler,
ama içlerinde sessiz bir yorgunluk taşır.
İnsan,
kendinden uzaklaştıkça
yalnızlığı büyür.
Çünkü insanın en uzun yolculuğu,
kendi içine olandır.
Yalnızlık bazen kötü değildir.
Bazen insanı durdurur.
Düşündürür.
Kendine döndürür.
Ve insan,
bir gün kendi kalbiyle konuşmayı öğrenirse,
yalnızlık korku olmaktan çıkar.
Sessiz bir farkındalığa dönüşür.
Çünkü insan,
kendini bulduğu yerde
tamamen yalnız değildir.
SIRIUS